మీరు నాతో కలిసి నడవకపోవచ్చు - కానీ నా ప్రయాణం ఎవరి కోసమూ ఆగదు

ఒక మిత్రుడు తన బ్లాగులో వ్రాసిన టపా ఇది :

http://nagaprasadv.blogspot.com/2009/03/blog-post_22.html

దీనికి వ్యాఖ్యలు వ్రాసినవారిలో ఎక్కువమంది భాష, దాని చరిత్ర, దాని సమస్యలు, దాని అభివృద్ధి మొదలైనవాటి గుఱించి అవగాహన గానీ, ఏ విధమైన సానుభూతి గానీ, ప్రేమ గానీ, సృజనాత్మక ఆలోచనలు గానీ ఉన్నవారిలా అగుపించలేదు. పైగా తెలుగుని అవహేళన చేసే ధోరణి, వట్టి వెకిలితనం, విదూషక వ్యవహారం కనిపించింది. ’వారి యోచనాస్థాయి అంతే” అనుకోవడం మినహా ఏమీ చెయ్యలేకపోయాను. అక్కడ వ్యాఖ్య రాయాలనిపించలేదు. ఎందుకంటే నా స్థాయికి తగిన పనులు మాత్రమే నేను చేయడం నాకు బావుంటుంది.

మాతృభాషాభిమానం, మాతృభాషలోనే మాట్లాడ్డం అభివృద్ధి చెందిన జాతుల లక్షణం. తద్విరుద్ధంగా మాతృభాషని కించపఱచడం వెనకబడ్డ బానిసజాతుల లక్షణం. ఈ రెండింటిలో మనం ఏదనేది ఎవరికి వారు ఆలోచించుకోవచ్చు. ఇంగ్లీషు రానివాళ్ళని అమెరికా, ఆస్ట్రేలియా, ఇంగ్లండ్ ల గడ్డమీద ససేమిరా అడుగు పెట్టనివ్వడం లేదు. వాళ్ళు సంకుచితులని ఎవరూ అనడంలేదు, నోరు మూసుకుని వాళ్ళు చెప్పినట్లే ఇంగ్లీషు నేర్చుకుని అక్కడికి వెళుతున్నారు. అదే అభిమానాన్ని మనం తెలుగుమీద చూపిస్తే అదో నేరంలా మాట్లాడుతున్నారు. అవహేళన చేస్తున్నారు. అమెరికన్ల ఆంగ్లభాషాభిమానం సంసారం ఎందుకయింది ? అదే సమయంలో మన తెలుగువాడి భాషాభిమానం మాత్రం వ్యభిచారం ఎందుకయింది ? అది పూజనీయం ఎందుకయింది ? ఇది హాస్యాస్పదం ఎందుకయింది ? వాళ్ళ తల్లి ఎందుకలా పతివ్రత అయింది ? మన తల్లి ఎందుకిలా పిచ్చికుక్క అయింది ? మూలకారణమేంటో ఆలోచించారా ఎప్పుడైనా ?

నా అవగాహనలో - తెలుగుభాష యొక్క, దాని హోదా యొక్క అసలు సమస్య, మఱియు దాని మూలం రాజకీయపరమైనది. తరతరాల పాటు ఒక జాతిని నిరాయుధం కావించి ప్రపంచపటంలోంచి ఒక జాతి యొక్క చిఱునామాని సమూలంగా తుడిచిపెట్టడానికి సంబంధించినది. సామ్రాజ్యాల పేరుతో, సమైక్యాల పేరుతో పరాయిజాతులవారు క్రూరంగా సాగించిన/ సాగిస్తూ ఉన్న దమనకాండకీ, అణచివేతకి సంబంధించినది. ఈ భాష యొక్క కన్నీటిగాథ, ఆదర్శం ముసుగులో కొనసాగిన ఒక సీరియల్ దురాక్రమణ కథ. మన భాషా, మనమూ వేఱు కాము. మనమే మన భాష. మన భాషే మనం. ఆ "మనం"లోంచి విడిపోతామని ఎవరైనా అంటే సరే, అలాగే కానివ్వండి. అది వారి వ్యక్తిగతం. కానీ ఉమ్మడి విషయాల స్పృహ ఎవరికైనా ఉంటే, వారికి నేను చెప్పేదొకటే - మన జాతికి, భూభాగానికీ, నాగరికతకీ, ఆఖరికి జాతీయతకీ ప్రత్యేక గుర్తింపు నిచ్చేది మన భాష. అది మన పూర్వీకుల యొక్క, మన యొక్క ఊహాశక్తికి, తెలివితేటలకీ, సృజనాత్మకతకీ, తనదైన స్వంత దృక్కోణానికీ చిహ్నం. స్వభాష నశిస్తే స్వకీయత నశిస్తుంది. స్వకీయత నశిస్తే స్వభాష నశిస్తుంది. అవి రెండూ పరస్పరం ఆధారితాలు. అది మన జాతియొక్క గతానికీ, వర్తమానానికీ వారధి. అలాగే మన వర్తమానానికీ, భవిష్యత్తుకీ సైతం వారధే. దాన్ని ఎంత పరిశుద్ధంగా, ఎంత నవనవోన్మేషంగా, ఎంత స్వతంత్రతతో నిలబెడితే మనం అంత గౌరవనీయమైన జాతిగా మారతాం. అలా కాక మనం ఫక్తు కాపీరాయుళ్ళుగా, అప్పుల అప్పారావులుగా మారితే మన జాతికి ప్రపంచంలో గౌరవం లభించదు. మన ప్రాచీన నాగరికత నుంచి ఇప్పటి మనవఱకు మిగిలి వచ్చిన ఆస్తులు మన భాష, మన మతం మాత్రమే. మిగతావన్నీ నశించాయి. కనీసం ఈ మిగిలినవాటినన్నా జాగ్రత్తగా కాపాడుకోవడం, అభివృద్ధి చేసుకోవడం మన విధ్యుక్తధర్మం,

మన తెలుగువాడుక మాటల్లోను, రాతలోను కూడా తెలుగులా ఉండాలి. అలా కాక దీన్ని చెవులారా విన్నప్పుడు "ఇదేదో ఇంగ్లీషులోంచి పుట్టిన క్రియోల్ (Creole) లేదా పిడ్జిన్ భాష" అనే అనుమానం ఇతరదేశాలవారికి కలిగేలా తెలుగుని ఖూనీ చెయ్యడం మంచిది కాదు. మన స్వకీయత (originality) మన భాషలో ఉట్టిపడాలి. అందుచేత సరికొత్త స్థానిక పదాల్ని మనం సృజించాలి. అలా సృజించేవారికి ప్రోత్సాహమివ్వాలి. "వాటిని ఎవరు వాడతారు ? అవి ప్రచారంలోకి వస్తాయా ? రావా ?" ఈ ప్రశ్నలు అనవసరం. ఏ తల్లీ తన బిడ్డ ఇంతకాలం పాటు జీవిస్తాడని తెలిసి అతన్ని కనదు. ఇప్పుడు ఇంగ్లీషులో ఉన్న పదాలలో కనీసం నలభై శాతం వఱకు ఒక వందేళ్ళ క్రితం వాడుకలోలేవు. కానీ ఇంగ్లీషువారు మనలాంటివారు కారు గనుక కొత్తపదాల్ని కనుగొన్నారు. అలా కనుగొనడాన్ని ప్రోత్సహించారు. మనదేమో ఒక జడజాతిలా మారింది. ఉన్నదానికంటే వేఱైన స్థితిని ఊహించుకోవడమే మనకి గిట్టదు. అందులో భాగమే, ఇలా కొత్త తెలుగుపదాల్ని వ్యతిరేకించడం.

కొత్త తెలుగుపదాలు ఆంగ్లపదాభిమానులకి అవసరం కాకపోవచ్చు. కానీ తెలుగుభాషకి అవసరం. వారు గానీ, మనం గానీ మారుతిలా, మార్కండేయుడిలా చిరంజీవులం కాము. కానీ భాష మాత్రం చిరంజీవి. పదాల ప్రామాణికతే కాదు, దేని ప్రామాణికతైనా, అంగీకారయోగ్యతైనా ఒక్కరోజులో వచ్చిపడేది కాదు. అది కాలప్రవాహానికి సంబంధించినది. అంగీకారయోగ్యత (acceptability) స్కాచ్ విస్కీ లాంటిది. పాతబడేకొద్దీ విలువ పెఱుగుతుంది. ఈనాడు మొదలుపెట్టిన వాడుక నలుగుఱూ వాడగా వాడగా దశాబ్దాలు గడిచి పాతపడే కొద్దీ దానికి సమాజంలో అంగీకారయోగ్యత పెఱుగుతుంది. ఈనాడు మనం వాడుతున్న పత్రికాభాష ఒకనాడు అసలు ఉనికిలోనే లేదు. పూర్వీకులు బతికొస్తే వారికి ఈ పత్రికాభాష అర్థం కాదు. అది క్రమక్రమంగా పోగవుతూ ఈ రూపానికి వచ్చింది. మన కొత్తపదాలైనా అంతే !

రెండేళ్ళ క్రితం మన తెలుగు బ్లాగరులు ప్రాచుర్యంలోకి తెచ్చిన ప్రాచీన తెలుగుపదం "నెనర్లు" (Thanks) కి ఈనాడు గూగుల్ ప్రదర్శిస్తున్న ఫలితాల సంఖ్య. ఇది కాక "నెనరులు" అనే వాడుకకి మఱో ఏడువేల చిల్లఱ ఫలితాల్ని సైతం గూగుల్ ప్రదర్శిస్తోంది.

నా మటుకు నేను నా భాషాపాండిత్యాన్ని బట్టి నాకు దోషరహితం అనిపించిన వాడుకల్ని నా రచనల్లో చేస్తున్నాను. ఇతరులు కూడా అలాటి వాడుకల్ని కనుగొన్నప్పుడు వాటిని ఆమోదించి వాటికి నా రచనల్లో స్థానం కల్పిస్తున్నాను. నా బ్లాగు లేదా రచనలు చదవమని నేనెవరినీ బలవంతం చెయ్యడంలేదు. నేను వాడే పదాలే అందఱూ వాడాలని జీవో జారీ చెయ్యవలసిందిగా నేను ముఖ్యమంత్రి రోశయ్యగారి దగ్గఱ పైరవీ చేయడంలేదు. అటువంటప్పుడు పైన పేర్కొన్న బ్లాగులోని వ్యాఖ్యాతల యొక్క నిగ్రహం లోపించిన వావదూకతకి ప్రేరణ ఏంటో నాకు అనూహ్యం.

కొన్ని విదేశీ పదాలకి ప్రత్యామ్నాయాలు లేవు. నిజమే. అంత మాత్రాన దేనికీ దేశీయ ప్రత్యామ్నాయాలు లేవని, ఉండకూడదని వాదించడం సబబు కాదు. ఇక్కడ తెలుగుపదాలు సిద్ధాన్నంలా ఉన్నా వాటికి ప్రాచుర్యం లభించకపోవడానికీ, ఇంగ్లీషువారి కొత్తపదాలకి ప్రాచుర్యం లభించడానికీ ఉన్న కారణం - తెలుగుపదాలు హాస్యాస్పదమైనవి కావడమూ కాదు, తెలుగు ఇంగ్లీషులా అంతర్జాతీయ భాష కాకపోవడమూ కాదు. మన గడ్డమీదే మన తెలుగు అధికారభాష కాకపోవడం. కానివ్వకపోవడం. తెలుగుగడ్డమీద తెలుక్కి ఏ రంగంలోను ఏ విధమైన స్థానమూ లేకపోవడం. ఉన్న స్థానం కూడా అధికారపూర్వకంగా, కృత్రిమంగా, బలాత్కారంగా తొలగించబడ్డం. ఇవీ అసలు కారణాలు. ఇది ఒక పేద్ద సమస్యలో అంతర్గతంగా ఇమిడిఉన్న ఒక చిన్ని సమస్య మాత్రమే. ఇంగ్లీషువారి గడ్డపై వారి మాతృభాషే అన్నిరంగాల్లోను అధికారభాష. ఇంగ్లీషు ఇంట గెలుస్తున్నది కనుక రచ్చ గెలవగలుగుతోంది. తెలుక్కి మనం ఆ అవకాశం ఇస్తున్నామా ? అసలు తెలుగు అధికారభాష అనే కాన్సెప్టుని ఆమోదించేవాళ్లు మనలో ఎందఱు ? ఇంత మాతృభాషాద్వేషం, అసహ్యం నరనరాల్లోను జీర్ణించిన/ నూఱిపోయబడిన ఈ జాతీయుల నుంచి నేను పై టపాలోని వ్యాఖ్యల నాణ్యత కంటే మెఱుగైన జీవనవేదాంతాన్ని ఆశించడంలేదు. అయితే ఈ జాతిలో పుట్టిపెఱిగినంతమాత్రాన దీని జీవనవేదాంతాన్ని నేను ఒంటబట్టించుకోదల్చుకోలేదు. నా దృక్పథం వేఱు. నా జ్ఞానం వేఱు. నా వివేకం వేఱు. నా అవగాహన వేఱు. అందుచేత నా మార్గం, నా ప్రయాణం కూడా ఖచ్చితంగా వేఱు.

ఇందాక చెప్పినట్లు మన సమస్య రాజకీయపరమైనది. తెలుగువాళ్ళ సమస్య - తరతరాలుగా పరాయిజాతుల పరిపాలనలో బతుకుతూ వాళ్ళని తృప్తిపఱచడం కోసం, తద్ద్వారా డబ్బు సంపాదించుకోవడం కోసం వాళ్ళ భాషలు నేర్చుకోవడం, అందుకోసం మాతృభాషని కించపఱచడం. తెలుగుభాష ఇతరభాషల మాదిరి గౌరవనీయమైనది కావాలంటే ఈ జాతి కూడా ఆ జాతుల్లాగానే సర్వస్వతంత్రమైనది అవ్వాలి. ఇప్పటిలా ఒక ప్రాంతీయభాషగా కాక ఏదో ఒక స్వతంత్రదేశానికి జాతీయభాషగా తెలుగు ఐక్యరాజ్యసమితి స్థాయిలో నమోదయ్యే రోజు రావాలి. అంతేతప్ప ఇప్పుడు మనం చేస్తున్నట్లు న్యూఢిల్లీ చంకలో మట్టి దులపడం లాంటి పనికిమాలిన వెధవపనులు చేస్తున్నంతకాలం ఈ భాష, ఈ జాతి, ఈ సంస్కృతి ఇలాగే జీవనమరణ సమస్యని ఎదుర్కుంటూనే ఉంటాయి. జాతిదేహానికి ఎఱ్ఱరక్తకణాల్లాంటి భాషాభిమానులు ఇలా అవహేళనలకి గుఱవుతూనే ఉంటారు. జాతికేర్పడ్డ అక్రమసంబంధాల ద్వారా అంటుకున్న ఎయిడ్స్ రోగం లాంటి పరభాషాదాసులు ఇలా పేట్రేగిపోతూనే ఉంటారు. యజమానిభాషల ముందు బానిసభాషగా తెలుగు ఇలా ఎప్పటికీ చేతులు కట్టుకుని నిలబడుతూనే ఉంటుంది. ఒక జాతిగా, మనుషులుగా, భూభాగంగా మనకి లేని గౌరవమూ, బలమూ, హోదా మన భాషకి రావు,

ఈ సత్యాన్ని చాలామంది ఇప్పటికే గుర్తించారు, తెలుగువాళ్ళు తప్ప !