ఎవరూ తమని తామే సంస్కరించుకోరు, బాగా గడుస్తున్నంతకాలం.సినిమావాళ్ళు ఇందుకు మినహాయింపు కారు.వాళ్ళని ఊరపందుల్లా మేపిన పాపం మనది.వాళ్ళ వెఱ్ఱిమొఱ్ఱి వేషాలకీ పులకించిపోయిన తప్పు మనది.వాళ్ళ అనాగరికతకు పారవశ్యం చెందిన నేరం మనది.వాళ్ళు రోజురోజుకీ దిగజారిపోతూంటే పూర్వంలాగానే ఎగబడి టిక్కెట్లు కొనుక్కుని వాళ్ళు మన మొహం మీద చీదిపారేసిన ప్రతిచెత్తనీ పొలోమని విజయవంతం చేసిన చరిత్ర మనది.మనం యౌవనపు కొసవెఱ్ఱిని అధిగమించి ముప్ఫయ్యో నలభయ్యో ఏళ్ళొచ్చాక కళ్ళు తెఱిచి చూస్తాం.అయినా మనం చెయ్యగలదేమీ ఉండదు.మన వేలంవెఱ్ఱినే మన తరువాతి తరం అవలంబిస్తూంటే "ఏదో పాపం ! కుఱ్ఱాళ్ళు గదా !"అనుకుని క్షమించేస్తాం.అలా ఈ దిగజారుడు అప్రతిహతంగా కొనసాగుతూంటుంది.
మనం ప్రేక్షకులుగా ఉండడానికి నిశ్చయించుకున్నాం.చివరికి మౌనప్రేక్షకులుగా మిగిలిపోయాం.నిజంగా మన చేతుల్లో ఏమీ లేదా ?
మనం చెయ్యగలది చాలానే ఉంది.కాని అలా చెయ్యడానికి ముందు మనం కళ్ళు తెఱుచుకుని గుర్తించాల్సిన విషయాలు కొన్ని ఉన్నాయి.
1. సినిమా, కళే గాని వ్యాపారం కాదు. కొందరు దాన్ని వ్యాపారంగా మార్చారు.మఱికొందరు ఇంకొంచెం ముందుకు పోయి దానిలో తమ భావి రాజకీయజీవితం, రియల్ ఎస్టేట్ లాంటి కళావిరుద్ధ లక్ష్యాలకు బీజాల్ని దర్శిస్తున్నారు.వెరసి సినిమా అనేది జాతి మీద పన్నిన కుట్రలా తయారయింది.మనం దీని కళాప్రతిపత్తిని తిరిగి మునుపటిలాగానే పునరుద్ధరించగలమని దృఢంగా నమ్మడం.
2. ఏ కళయినా ఒక విధమైన స్వచ్ఛంద ప్రజాసేవ మాత్రమే.అది ఆదాయాన్ని సమకూర్చిపెట్టడం యాదృచ్ఛికం.నిజమైన కళాభిమాని కళాసృష్టి చేసేటప్పుడు దాన్నుంచి ఆదాయాన్ని ఆశించకూడదు.బ్లాగుల నుంచి మనం ఏమి ఆదాయాన్ని ఆశిస్తున్నాం ?
3. మనక్కావాల్సిన వినోదాన్ని సినిమా పెద్దలు అందించలేకపోతున్నప్పుడు మన వినోదాన్ని తయారు చేసుకునే హక్కూ శక్తీ మనకు ఉన్నాయని నమ్మడం.ఇందుకోసం ప్రేక్షకుడే సినిమాని నిర్మించాలి.అది అతని కోసమూ అతనిలాంటివాళ్ళ కోసమూ.అంతేగాని రాష్ట్రమంతటా 250 ప్రింట్లతో విడుదల చేసి అమ్ముకుని లాభాలు గడించడానిక్కాదు.
4. ఈరోజు ఎన్నో విషయాలు వికేంద్రీకరణకు లోనవుతున్నాయి.బొంబాయి ఇంకెంతమాత్రమూ భారతదేశానికి ఏకైక ఆర్థిక రాజధాని కాదు.అలాగే హైదరాబాదొక్కటే తెలుగు చిత్రపరిశ్రమకు కేంద్రం కావాల్సిన అవసరం కూడా లేదు.జిల్లాల్లో కూడా కవులున్నారు.రచయితలున్నారు.నటులున్నారు.నాట్యనిష్ణాతులున్నారు.గాయకులున్నారు. సంగీత విద్వాంసులున్నారు.నిజానికి వాళ్ళు హైదరాబాదువాళ్ళ కంటే ఎక్కువ ప్రతిభావంతులని నా నమ్మకం.వాళ్ళంతా మనకప్పుడప్పుడు ప్రైవేటు టీవీ ఛానళ్ళలో టూకీగా దర్శనమిచ్చి కనుమఱుగవుతూంటారు.వాళ్ళని సెబాస్ అని మెచ్చుకునేవాళ్ళెవరూ వాళ్ళకు అవకాశమివ్వరు.తెలుగు సినిమాని ప్రజలే తమ చేతుల్లోకి తీసుకుని "ప్రజాసినిమా"ని నిర్మించుకున్ననాడు మన జాతికంతా కలిపి ఏకైక ఈ మెగాస్టార్లూ ఏకైక దర్శకరత్నలూ లాంటి కరువుకాటకాల నుంచి విముక్తి పొందుతాం.
5. ఒకప్పుడు ధనికవర్గాలకే పరిమితమనుకున్నవెన్నో ఈనాడు మధ్యతరగతిక్కూడా అందుబాటులోకివచ్చినప్పుడు సినిమా నిర్మాణం ఎందుకు రాదు ? ఒక నలభయ్యేళ్ళ క్రితం బ్లాక్ అండ్ వైట్ ఫోటో తీసుకునే కెమేరా కూడా సామాన్యుడికి అందుబాటులో ఉండేది కాదు.ఈరోజు క్యాంకార్డర్లూ వీడియో కెమేరాలూ మధ్యతరగతికి అందుబాటులోకి వచ్చాయి.సినిమా తీసిన తరువాత ధ్వనినీ దృశ్యాన్నీ కూడా అద్భుతమైన నాణ్యతతో ఎడిట్ చేసుకోవడానికి Pinnacle వంటి ఉచిత మృదుసామాన్లు (సాఫ్ట్వేర్లు) అందుబాటులో ఉన్నాయి. గ్రాఫిక్స్ సహకారమందించడానికి యానిమేషన్ నిపుణులు విరివిగా లభిస్తున్నారు.మఱింక అడ్డేమిటి ?
6. ఒకప్పుడు దసరాకీ వినాయక చవితికీ కాలనీలో ఉన్న ఔత్సాహిక కళాకారులంతా కలిసి స్టేజి మీద నాటకాలాడినట్లే ఇప్పుడు మన సొంత సినిమాలో నటించి దాన్ని కాలనీలో ప్రదర్శించే అవకాశముంది.మనమా పని ఎందుకు చెయ్యడంలేదు ? ఈ సినిమావాళ్ళ నిరంకుశత్వం నుంచి బయటపడాలనే కోరిక మనలో ఎందుకు కలగడంలేదు ? మనకు లభిస్తున్నదంతా నెంబర్ వన్ సరుకని మనం భ్రమించడం చేతనా ? లేక మనలో ఆత్మవిశ్వాసం కొఱవడిందా ?
7. మనం ఊరూరా వందలాది చిత్ర పోషక సంఘాలు (Film Patrons' Clubs) గా ఏర్పడాలి.మనమందరమూ వాటిల్లో సభ్యులుగా చేరి వార్షిక సభ్యత్వ రుసుము చెల్లించాలి.ఒకరు తీసిన సినిమా మఱొకరు తమ ఊళ్ళో తమ సంఘపు కార్యాలయంలోనే ప్రదర్శించేలా నోటిమాట ఒప్పందం చేసుకోవాలి.ఇందులో అంతా స్వచ్ఛందతే తప్ప ఇసుమంతైనా వ్యాపారాలూ సంతకాలూ లాభనష్టాలూ ఉండకూడదు.అప్పుడు మాస్ పేరుతో మన నోటిముందు "నాణ్యమైన వినోదపు కూడు" తీసేసిన డబ్బున్న అలగా మనుషులకు బుద్ధి చెప్పినట్లవుతుంది.
ఏదేమైనా మన సినిమా కళ యొక్క మౌలికతనీ నిరాడంబరతనీ అమాయకత్వాన్ని అందాల్నీ స్వచ్ఛతనీ స్వచ్ఛందతనీ ఔత్సాహికతనీ పునరుద్ధరించి దాన్ని వ్యాపారమని ప్రచారం చేసేవాళ్ళ నోళ్ళు మూయించాలి. ముందో వెనకో ఇది జరుగుతుంది. (ఈ వ్యాసపరంపర సమాప్తం)
