శ్రీ NTR రాజకీయరంగప్రవేశం లాగానే 7వ దశకం చివర్లో శ్రీ చిరంజీవి సినిమారంగప్రవేశం ఆంధ్రదేశానికి ఒక చారిత్రిక అవసరం.కాంగ్రెస్ పార్టీ యొక్క ముక్కిపోయిన ముప్పై అయిదేళ్ళ డ్రెయినేజి రాజకీయాల నుంచి రాష్ట్రానికి విముక్తి ప్రసాదించడానికి NTR రావాల్సి వచ్చినట్లే తెలుగు సినిమారంగానికి కొత్త రక్తం నింపడానికి చిరంజీవిలాంటివాడొకడు అప్పుడు అవసరమయ్యాడు.పాత సినిమాల సంసారపక్షపు హీరోయిజం నుంచి విడివడి వీధికెక్కగల మొనగాడి పాత్రలలో జీవించేవాడొకడు కావాల్సి వచ్చాడు.శ్రీ చిరంజీవి ఆ అవసరాన్ని సరిగ్గా సకాలంలో నెఱవేర్చారు.మొదట్లో పాత్రల కోసం ఆయన ఎంపిక చేసుకోబడగా తరువాత ఆయన కోసం పాత్రలు పుట్టుకొచ్చాయి.ఇది ఒక అనివార్య ప్రక్రియ.శ్రీ చిరంజీవి పరిశ్రమలో అడుగిడకముందు నూటికి 99 శాతం తెలుగు సినిమాల్లో పాత్రల మంచీ చెడూ - బ్లాక్ అండ్ వైట్ లాగా పూర్తి విభేదకత్వం(contrast)తో చూపించబడేవి.హీరో శ్రీరామచంద్రుడిలా సకల సద్గుణాభిరాముడు.అతనిలో ఈషత్తయినా కళంకం ఉండడానికి వీల్లేదు.చిరంజీవి వచ్చాక ఈ సున్నం తెలుపు హీరో పాత్రలు కనుమఱుగయ్యాయి.హీరో స్వభావంలో కొంచెం బూడిదరంగు(grey)కూడా ఉండడంలో తప్పులేదనే అభిప్రాయానికొచ్చారు జనం.ఈ మానసిక విప్లవాన్ని తేవడం చిరంజీవిలాంటివాడు పరిశ్రమలో ఉండడం వల్లనే సాధ్యమయింది.కాని ఇక్కడ ఒక కఠోర సత్యాన్ని ఒప్పుకోక తప్పదు.NTR రాజకీయాల్లోకి వెళ్ళకుండా సినిమారంగంలోనే కొనసాగి ఉంటే చిరంజీవిని మెగాస్టార్ అని పిలవడానికి ఎవరూ సాహసించేవారు కారు.ఆయన వెళ్ళడం, ఈయన మెగాస్టార్ కావడం - రెండూ దాదాపుగా ఒకేసారి జరిగాయి.ఎందుకంటే ఆ రోజుల్లో ఎన్టీయారే సూపర్మెగాస్టార్.అమితాబ్కి 30 ఏళ్ళ వయసులో ఉన్న జనసమ్మోహనం ఎన్టీయార్కి 55 ఏళ్ళ వయసులో ఉండేది.ఉదాహరణకి- మీరు తెలుగులో NTR నటించిన "యుగంధర్" చూస్తే దాని హిందీమూలమైన "డాన్"(అమితాబ్) చూడాలనిపించదు.అంత బాగా నటించేవాడాయన.
అయితే కళ ఒక సౌందర్యరూపం.భగవంతుడు సృష్టిస్తే సౌందర్యమంటాం.మనిషి సృష్టిస్తే కళ అంటాం.అంతే తేడా.మన మనసుని ఎంత ఆకట్టుకున్నా సరే ! ఒక మనిషిని మనం మంచుముక్కలా గడ్డకట్టించి (freeze చేసి) దాచిపెట్టుకుని చూసుకుంటూ సంతోషించలేం.ఆ మనిషి కదలాలి.మారాలి.ఎదగాలి.అప్పుడే ఆ అందానికి సార్థకత.అలాగే చిరంజీవి ఒక సినిమాలో ఒక రఫ్ అండ్ టఫ్ పాత్ర బాగా చేశాడని చెప్పి ఎప్పుడూ అవే చెయ్యమనడం ఆయన్నే కాక ఆయన తమ్ముణ్ణీ కొడుకునీ మేనల్లుణ్ణీ కూడా అవే చెయ్యమనడం - ఆ పాత్రల సిలువకు వాళ్ళని జీవితాంతం వేళ్ళాడదీసి చూసి ఆనందించడం - దీన్ని ఏమనాలి ?
ఆయన"ఇమేజి"(మూర్తిమత్త్వం) అటువంటిది అంటారు.నటుడంటే నటించేవాడు కాడా ? ఎటువంటి పాత్రయినా చేసి ఒప్పించడం నటుడి బాధ్యత కాదా ? "నేనింతే"అని బిగుసుకుపోవడం డైనమిజమా ? మన వ్యక్తిత్వం మన పూర్వజన్మసంస్కారం మీదా మనం పుట్టిపెఱిగిన వాతావరణం మీదా మన చదివిన చదువుల మీదా మనం కలిసి తిరిగిన మనుషుల మీదా ఆధారపడి - ఇలా రకరకాల ప్రభావాలకు లోనై అనుక్షణం మారిపోతూనే ఉంది.మన యొక్క వాస్తవ జీవితపు మూర్తిమత్త్వమే ఈ విధంగా అబద్ధం కాగా, ఇక సినిమాలలో ధరించిన పాత్రల ద్వారా సంక్రమించే మూర్తిమత్త్వాలు మార్పు కతీతమౌతాయా ?
మహానటుడు పద్మశ్రీ NTR ఇలాంటి సినిమాటిక్ మూర్తిమత్త్వాల కతీతంగా జీవించారు.ఆయన హీరోగా మహోన్నత స్థాయిలో ఉన్నప్పుడు కూడా "తీర్పు"అనే బ్లాక్ అండ్ వైట్ సినిమాలో ఒక ముసలి జడ్జి పాత్ర ధరించారు.ఆ సినిమా అంతా కలిపి ఆయన కనిపించేది 15-20 నిమిషాలకంటే ఉండదు.ఆ పాత్ర ధరిస్తే తన పరువు పోతుందనుకున్నారా ఆయన ? తన ఇమేజికి దెబ్బ అనుకున్నారా ? పరిశ్రమలో తన ప్రాముఖ్యం తగ్గిపోతుందని భయపడ్డారా ? ఏమీ లేదు.ఒక కళగా నటన పట్ల ఆయనకున్న గౌరవం అంకితభావం తపన అలాంటివి.ఆయన్ని ఆదర్శంగా తీసుకున్న కృష్ణ మురళీమోహన్ శోభన్బాబు కూడా సినిమా మూర్తిమత్త్వాల్ని నిర్ద్వంద్వంగా తిరస్కరించారు.ఆ తరువాతివాళ్ళు మాత్రం ఇమేజిల వెంటపడి 90 శాతం పాత్రలకు పనికిరానివాళ్ళుగా స్థిరపడుతున్నారు.పైగా ఇప్పుడు తెలుగు సినిమారంగంలో క్యారెక్టర్ యాక్టర్ అంటే ఎగతాళి అయ్యే పరిస్థితి ఉంది - పాపం ! హీరోగా పనికిరాక క్యారెక్టర్ యాక్టర్ అయ్యాడన్నట్లు !
ఇప్పుడు మన పరిస్థితి ఏమిటి ?
నిన్నమొన్న సినిమాల్లో చేరి ఒకటి-రెండు కథలకు పిచ్చకొట్టుడు హీరోగా చేసిన బుడ్డోడికి కూడా డేరింగ్ డాషింగ్ హీరో ఇమేజి కావాలి."నాకంటూ నా అభిమానుల్లో ఒక ఇమేజి ఉంది"అని చెప్పుకోవడం ఒక ఫ్యాషనైపోయింది, అదొక అవలక్షణం అని గ్రహించకుండా ! వాళ్ళు నిజంగా అంత గొప్ప అభిమానులే అయితే తమ అభిమాన హీరో ఏ వేషం వేసినా దాన్ని ఆస్వాదించడానికి ప్రయత్నించాలి.అలా కాకుండా, వాళ్ళకు ఇదివరకటి సినిమాలో నచ్చినదే నేను మళ్ళీ మళ్ళీ చేస్తానని హీరో పట్టుపట్టడం దర్శక నిర్మాతలు తదనుగుణంగా కథ రాయమని రచయితలకు పురమాయించడం కథలో లేకపోయినా వాళ్ళ ఇమేజికి అనుగుణంగా పిచ్చకొట్టుడు డైలాగులు చొప్పించడం-ఇలాంటి నానారకాల బీభత్సపు పనుల మూలంగా తెలుగు సినిమా కళ సర్వనాశనమై పోయింది.
ఇదంతా చిరంజీవితోను ఆయన సినిమాలతోను ఆయన్ని ఆదర్శంగా తీసుకుని ఆయన విజయాల్ని కాపీకొట్టదల్చుకున్నవాళ్ళతోను విజృంభించిన పోకడ అని మనం గ్రహించగలిగితే ఇందులోంచి బయటపడగలుగుతాం.అప్పుడు చిరంజీవి అవసరమైనట్లే, ఇప్పుడు ఆయన సినిమాలు దశాబ్దాల పాటు ఆంధ్రదేశానికి చేసిన దారుణమైన కళాసాంస్కృతిక డ్యామేజి నుంచి రక్షించడానికి మఱొకరు కావాలి.ఒకరు కాకపోతే వందమంది.ఈ మార్పుని చిరంజీవి నుంచి ఆశించలేం.ప్రస్తుత పోకడ ఇలాగే ఏ మార్పూ లేకుండా కొనసాగడంలో ఆయనకూ ఆయన కుటుంబానికీ ఆయన్ని ఆదర్శంగా తీసుకుని ఇమేజి-బిల్డింగులో నిమగ్నమైన ఇతర పిచ్చకొట్టుడు బుడ్డ హీరోలకు తమ తమ స్వప్రయోజనాలున్నాయి.ఈ వర్తమాన పోకడలో పెద్దగా నటనానైపుణ్యం అవసరం లేదు.దర్శకత్వ ప్రతిభ కూడా అవసరం లేదు.ఎందుకంటే ఇది ఇప్పుడు బాగా నలిగిన బాట (beaten track).
మఱికొంత వచ్చే టపాలో....
