లేచిపోదాం...రా-2

"వాళ్ళిద్దఱినీ విడదీయాలి. వాళ్ళిద్దఱికీ ఒకరంటే ఒకరికి అసహ్యమేసిపోవాలి. ఒకరి పొడే ఒకరికి గిట్టకుండా పోవాలి."

"వాళ్ళ ఖర్మకి వాళ్ళ నొదిలేసి మీరు ప్రశాంతంగా ఉండండి మేడమ్ ! వాళ్ళని పూర్తిగా మర్చిపొండి ! అదే వాళ్ళకు తగిన శిక్ష. "

"అలా కుదరదు. ఎంత ఖర్చయినా సరే, ఇస్తాను. మీ వల్ల కాదంటే చెప్పండి !"

"మా వల్ల కాదనీ కాదు, మీరివ్వలేరనీ కాదు మేడమ్ ! మీరు చాలా ఆవేశంలో ఉన్నారు. మీరేం మాట్లాడుతున్నారో మీకర్థం కావట్లేదు. మీరాలోచిస్తున్నది చాలా తప్పు.భార్యాభర్తల్ని విడదీయడం....అలాంటివాటికి శిక్షలున్నాయి. మామూలు మనుషులకి అర్థమయ్యే విషయాలు కావు మేడమ్ ఇవి."

పై సంభాషణకు పూర్వరంగం : ఆమె ఒక బి.సి. కులానికి చెందిన భాగ్యవంతురాలైన స్త్రీ. ఆమెకి ఒకే ఒక గారాల కూతురుంది. ఆ పిల్లని తల్లిదండ్రులు చాలా ముద్దుగా జాగ్రత్తగా పెంచుకుంటూ వచ్చారు. ఎంత జాగ్రత్తగా అంటే-రోజూ వాళ్ళ నాన్నగారే ఆమెని ఇంజనీరింగ్ కళాశాల దగ్గర కార్లో దిగబెట్టి మళ్ళీ సాయంకాలం కూడా కార్లో ఎక్కించుకుని ఇంటికి తెచ్చేవారు. అయితే ఆ పిల్లకి ఆ కళాశాలలో ఒక అగ్రకుల విద్యార్థితో పరిచయమైంది. అతను ఆమె కంటే పై తరగతి చదువుతున్నాడు. చూడ్డానికి చాలా వికారంగా ఉంటాడు. పెద్దగా ఉన్నవాళ్ళు కూడా కాదు. మఱి ఈ పిల్ల అతనిలో ఏం చూసి పడిపోయిందో తెలియదు. ఈ గ్రంథం చాలా సంవత్సరాల పాటు నడిచింది. కాని ఇంట్లో ఇసుమంతైనా అనుమానం రాలేదు. ఆ అమ్మాయి అంత చాకచక్యంగా నిర్వహించుకుంటూ వచ్చింది. బీటెక్ వార్షిక పరీక్షలు జరుగుతున్నాయి. మధ్యాహ్నం ఒంటిగంటకు చివఱి పరీక్ష అయిపోతుంది గదాని ఆ వేళకు కళాశాలకు కారు తీసుకెళ్ళిన వాళ్ళ నాన్నగారికి అక్కడ అమ్మాయి కనిపించలేదు గాని సెల్లు మోగింది.

"నాన్నా ! నేను కాచిగూడా నుంచి మాట్లాడుతున్నాను."

"చెప్పమ్మా ! నేనింతసేపూ నీ కోసం మీ కాలేజి గేటు దగ్గరే ఎదురుచూస్తున్నాను."

"ఇంక నువ్వు వెయిట్ చెయ్యనక్కర్లేదు నాన్నా ! ఇంటికెళ్ళిపో !"

"అదేంటమ్మా ! నువ్వు తరవాతొస్తావా ? కారు పంపించనా ? కాచిగూడాలో ఎక్కడున్నావమ్మా ? మీ ఫ్రెండువాళ్ళింట్లోనా ?"

"నాన్నా ! నేను...మఱి.. రాను. నాకు...నాకీ రోజు పెళ్ళయిపోయింది..."

"అదేంటమ్మా ? పెళ్ళేంటి ? ఎవరి పెళ్ళి ?"

"నా పెళ్ళే నాన్నా ! మీకెవరికీ చెప్పలేదు."

"జోకులేస్తున్నావా తల్లీ ? ఈ ముసలాడితో జోకులేంటమ్మా ?"

"జోక్ కాదు నాన్నా ! నిజమే చెబుతున్నాను. పరీక్షలైపోగానే నేనూ,_____పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకున్నాం. చేసుకున్నాం."

ఆ తండ్రి ఏమీ మాట్లాడలేక చాలాసేపు ఆ కారు పక్కనే నీరసంగా కూలబడిపోయాడు. తరువాత శక్తి కూడదీసుకుని లేచి వెళ్ళి భార్యతో చెప్పాడు. ఆవిడ ఆడ హైడ్రోజన్ బాంబులా రగిలిపోయింది. పేలిపోయింది. ఆయన సర్ది చెప్పాడు. "ఆడపిల్ల ఎప్పటికైనా పెళ్ళిచేసుకుని అత్తవారింటికి వెళ్ళాల్సిందే. అది మన ఖర్మ కొద్దీ ఇలా సంభవించింది. పోనీ ! వాళ్ళిద్దఱినీ పిలిచి రిసెప్షన్ అయినా ఏర్పాటు చేద్దాం" అన్నాడు. ఆవిడ ఒప్పుకోలేదు. "ఛీ ! ఆ కూటికి గతిలేని వెధవసంతని తీసుకొచ్చి బంధువులుగా పరిచయం చేసి పరువు తీసుకోమంటారా ? ఠాఠ్ ! చస్తే వల్ల కాదు. అసలా ముండ చచ్చిందనుకుంటాను.అది నాకూతురే కాదు. అదో అలగా ముండ, పాడు ముండ, పాకీముండ !" అంటూ కూతుర్ని వైవిధ్యభరితంగా తిట్టింది.ఆయనే ఎలాగో కష్టపడి భార్యని ఒప్పించి రిసెప్షన్ ఏర్పాటు చేశాడు. ఆ వరుడు బంధువులెవరికీ నచ్చలేదు. ఎంతగా నచ్చలేదంటే-"వీడేమిటి, నీకు అల్లుడేమిటి ?" అని ఆవిడ మొహం మీదనే అన్నారు కొందఱు. ఆ మాటలు ఆవిడలో అగ్నికి ఆజ్యం పోసినట్లయింది. వాళ్ళిద్దఱినీ ఎలాగైనా విడదీయాలనీ ఆ తాళి తెంపి తన కూతురికి మళ్ళీ పెళ్ళి చెయ్యాలనీ ఆవిడ దృఢంగా నిశ్చయించుకుంది.